Eski hardal ocakları, Fransa'nın en iyi doğa harikalarından biri olan olağanüstü bir sitedir. Luberon'un koyu sarı rengi büyülüyor. Roussillon'dan Gignac'a, Villars, Gargas ve Rustrel aracılığıyla, Apt vadisi'nin (VAUCLUSE) eski hardal ocakları geçmişten dalgalanıyor, yürüyüş parkurları alevlendi, panoramik manzaralar açıldı, geçmiş günlerin işaretleri bugüne getirildi ve otoparklar bulunabilir. Bazen insan tarafından oyulmuş, bazen rüzgarların doğal erozyonu ile şekillendirilmiş bu inanılmaz manzara kesinlikle büyüleyici. Bu doğal pigmentler tarih öncesi çağlardan beri kullanılmaktadır ve mağaraların duvarlarında bunun kanıtlarını görebiliriz. Daha sonra 1780'de Roussillon köyünden Jean Etienne Astier, işlendikten sonra koyu sarının değiştirilemez ve toksik olmayan bir boya haline geldiğini keşfetti. Fransa'daki ilk hardal çıkarıcı oldu ve 19. yüzyılda maden yataklarının sömürülmesi endüstriyel hale geldi. Vaucluse'de açık ocak ocakları ve lodes'in olağanüstü kalınlığı (15 metreye kadar) ekstraksiyonu çok kolaylaştırdı ve üretim etkileyici rakamlara ulaştı: 1929'da 40.000 tonluk bir rekor kırıldı. Pigment, Provençal evler için sıva yapımında kullanılır, çünkü ısıya ve güneşe dayanıklıdır, aynı zamanda bazı ürünlerin bazen beklenmedik bir bileşeni olarak kullanılır: peynir kabukları, linolyum, kraft kağıdı, karton, seramik, kauçuk ve kozmetik. 1929 ekonomik krizi ve sentetik boyaların geliştirilmesi, pigmentin endüstriyel üretimi için çanları çalacaktı. Geleneksel üretim daha yavaş azaldı ve bugün artık kaldı. Endüstriyel bir çorak arazide uzun süre yatan eski hardal fabrikası veya Mathieu fabrikası bugün ziyaret edilebilir.
